دوست من، سلام
خانواده:
خانواده را مي توان به زنجيري تشبيه كرد كه والدين و فرزندان حلقه هاي اين زنجيرند و حتي مي توان گفت كه اين زنجير خود حلقه اي از زنجيري بزرگ تر يعني جامعه است. حال بايد گفت كه ترس و نا آرامي اين حلقه به هر طريقي كه ايجاد شده باشد به جامعه منتقل مي شود و جامعه اي ناآرام در كشوري كه به اميد ظهور ايستاده و در حال آماده كردن خود نيز است، كمي مسخره يا خنده دار به نظر مي رسد.
حتما درباره لايحه خانواده شنيده ايد و دريافته ايد كه پدرهاي ما يا ما، پدرهاي فردا اگر كيسه هايمان پر پول باشد و مثل بيشتر مردم از تورم وسير كردن شكم خود وخانواده ابايي نداشته باشيم، مي توانيم به قول معروف تجديد فراش كنيم و آن هم به طور قانوني. خب تا اينجا كه مشكلي نيست، صواب هم دارد كه شكم پنج تا زن مسلمان را به طوري كه در دين گفته شده سير كرد و بيشتر از پنج تا را با اندكي گناه. خب تا اينجا هم مشكلي نيست، اما فرزندان اي مسلمان زاده ها، چه باوري نسبت به خود، والدين و جامعه اي كه در آن زندگي مي كنند، خواهند داشت.
بايد به اين قانون گذاران و كساني كه چنين پيشنهادهاي كارشناسانه اي را داده اند، آفرين گفت؛ چرا كه با اين قوانين هم مشكل دخترهايي را حل كرده اند كه به خاطر بي پولي پسرهاي جوان حاضر به ازدواج با آنها نيستند و با ماليات بر مهريه مشكل پسرهايي را حل كرده اند كه براي دادن مهريه هاي سنگين از ازدواج كردن كه سالم ترين راه ارتباط ميان دخترها و پسرهاست مي ترسند.
اما امروز شنيدم كه با اعتراض هاي صورت گرفته، پرونده اين دو قانون علمي و كارشناسي شده(!) نيمه بسته مانده كه باز هم بايد خدارا شكر كرد و آفرين به زناني گفت كه خاموش نخواهند نشست.
به اميد ايراني آزاد، آباد و باتدبير
