او فقط قهرمان است
همیشه ایرانی بین قهرمان و پهلوان تفاوت قائل بوده که این اخلاق ما باعث شده به هر قهرمانی دل نبندیم و زیبایی و درخشش مدال او را کلیدی برای راه یافتن در دل ایرانی نسازیم. پس باید گفت: "قهرمانان بسیارند و پهلوانان اندک" اما "پهلوانان برای همیشه استوار می مانند و قهرمانان با شکستی می شکنند".
یکی از ورزشهایی که می توان به جرات گفت که اکثر ایرانیها به آن علاقه دارند ورزش کشتی است؛ حال کشتی چوخه، آزاد یا فرنگی تفاوت چندانی ندارند. چند روز پیش هم کشتی فرنگی ما خودی نشان داد و قهرمانی چون آقای سوریان با مدال آوری خود و بالا بردن پرچم ایران برای خود در دل ما جا باز کرد و مقام خود را هنگامی که مدالش را تقدیم به از جان گذشتگان در راه وطن کرد بالاتر نیز برد اما چرا حالا خبر از هو کردن و تهدیدش به گوش می رسد؟! مشکل از کجاست؟ مشکل از مردم ماست که بین برخی قهرمانان تفاوت قائلند یا مشکل از قهرمانانی است که هنوز این مردم را نشناخته اند؟ حال می خواهم خودم را خودم دور بزنم و با ترفندی که از رئیس جمهورم(!) یاد گرفته ام به سوالها با سوالاتی دیگر جواب بدهم. چرا در بین این همه قهرمان نام جهان پهلوان تختی هنوز که هنوز است بر سر زبانهاست؟ مگر مدال او با مدال های طلای دیگر فرق دارد؟! چرا جهان پهلوان تختی مدال خود را به امام هشتم (ع) تقدیم کرد؟! مگر در زمان او سیاستمداری در کار نبود که خود را به هر طریقی لایق اقتدار بر مردم بداند؟!
نمی خواهم طرف مقابل خود را آقای سوریان بدانم اما باید به دوستانم بگویم که این شرایط کنونی که برای ایشان پیش آمده به آن دلیل است که ما پهلوان می خواهیم نه قهرمان!
