صبح يك شنبه

خيلي از مردم با شنيدن نتيجه انتخابات شوكه شدند اما من انتظارش را داشتم و بيشتر ناراحت شدم از خود انتخاب. حاضر بودم كانديد مورد نظر من راي نياورد اما اين آقا هم نباشد. براي ناراحتي خودم هم چند دليل داشتم. يك دليل ناراحتيم اين بود كه با خودم مي گفتم: تقلب شده؛  و دليل ديگرم اين بود كه: يعني بيست و چهار ميليون و خورده اي ار مردم واقعا از شرايط خود رضايت دارند؟! خب، بگذريم كه خيلي  حرف تكراري زدم.

شايد اين نوشته رو دوشنبه، سه شنبه، يا روز ديگه اي توي وبلاگ بذارم اما الان يك شنبه است و اينترنت هم كار نمي كنه.  اس ام اس هم دو روزيه كه از كار افتاده، ولي وضعيت مشهد رو خدا رو شكر بهتر ديدم وقتي كه براي احوال پرسي و كنجكاوي از وضعيت تهران به دايي و زن داييم تلفن كردم. اول به زن داييم زنگ زدم  كه خانمي گوشي رو برداشت و گفت: اشتباه گرفتين! گوشي رو گذاشتم و با تعجب به صفحه تلفن نگاه كردم كه: نكنه نفهميدم و واقعا اشتباه گرفتم، اما نه اشتباه نبود! اين بار به همراهش زنگ زدم كه فقط تلفن سوت مي كشيد! كوتاه نيومدم واين بار به خود داييم تلفن كردم كه آقايي ناشناس جواب داد و گفت: اشتباست! توي خماري به خالم تلفن كردن و ماجرا رو گفتم. اونم گفت: من چند دقيقه پيش باهش صحبت كردم  كه گفت تهران الان تلفنا همين طوره! صحبتمون كه تموم شد اين بار تلفن خونه ما صداش در اومد. زن داييم بود كه گفت: ديدم شمارتون افتاده. پنج دقيقه اي صحبت كرديم كه ازم پرسيد: راي دادي؟1 منم راستش رو گفتم: نه! رفته بوديم روستا و ويلچرم رو نبرده بودم، اما همون بهتر كه نبرده بودم و راي ندادم! از اين هم حرف شد كه: خيلي ها در سال حتي يك روزنامه نمي خونن ولي انتخابات كه مي  شه همه تحليلگر سياسي مي شن. اينو كه گفت داغ دلم تازه شد. تلفن رو كه قطع كرديم تو كامپيوتر آهنگي از داريوش گذاشتم كه خيلي وقتا گوش مي دم:

بيا لب وا كنيم هم غصه من...

بيا بيدار كنيم خوابيده ها رو...

بياآشدي بديم با قصه هامون...

 تموم دستاي از هم جدا رو...

 حال اين آهنگ رو هم نداشتم. مگه اين همه آدم خوابن؟! نه! اونايي كه خودشون رو به خواب زدن چطور بيدار كنيم داداش؟! برو بابا حالت خوشه داريوش. ما اينجا نمي تونيم اين خوابيده هايي رو كه مي گي بيدار كنيم تو مي خواي از لوس آنجلس بيدار كني؟! دوباره ساختمت وطن!